Ruben Boutens

Once something is a passion, the motivation is there...

24 uur van Brussel

Ruben en Mathias presteren het onmogelijke!
Brussel, 22&23 april 2017

Een wereld ging voor mij open in april 2010, samen met 3 gevestigde namen uit de top van het indoorkarten mocht ik mee gaan doen aan de 24 uur van FKI Brussel. Voor het eerst reed ik op deze speciale indoor/outdoor baan en meteen in een topteam. Al een aantal jaar was ik actief in allerlei kartwedstrijden maar wat ik dat weekend meemaakte was toch weer van een andere orde. Endurance races hebben altijd iets speciaals, en het was in deze race dat ik mijn normen en standaarden een stukje heb verlegd. Opeens waren stints van 2 en een half uur de normaalste zaak van de wereld, voor piepen of klagen was geen plaats, er moest gepresteerd worden en de inspanningen werden beloond. Samen met Bart van de Vel, Nikki Swannet en Mathias Grooten won ik de 24 uur, in zo’n topveld een uitslag om van te dromen. 5 jaar later toen ik deze race voor de 2e keer won in 2015, besefte ik veel meer dan in 2010 hoeveel een overwinning in de 24 uur van FKI eigenlijk waard was, in de tussenliggende jaren had ik wisselende successen geboekt en bleek het niveau altijd hoog en bleek ook dat deze race winnen bepaald geen gemakkelijke opgave is. Het was ook rond 2015 dat het idee opkwam om samen met Mathias deze race eens met z’n tweeën te rijden. Van een gekscherend idee naar het inbeelden van de kick om het onmogelijk geachte te doen. Het inschrijfgeld was vaak een barrière maar eind 2016 besloten we definitief om er in 2017 eenmaal vol voor te gaan, maar dan ook echt vol.

170423 24h team

Op 22 april was het dan zover, de voorbereidingen waren getroffen en we stonden aan het begin van één van de meest uitdagende races uit onze kartloopbaan. Voor mij was deze uitdaging aangaan op dit moment eigenlijk alleen een optie met Mathias, zijn uithoudingsvermogen, mentale kracht en zijn snelheid vormden een combinatie die nodig was om een gooi te kunnen doen naar het podium met 2 rijders. Want eerlijk is eerlijk, uitrijden zou al een hele mooie prestatie zijn, maar eigenlijk was het podium ons enige doel en iedereen weet dat op het podium er 1 plek is die toch net even wat mooier is dan de andere 2. We hadden ons dit weekend naast de baan wel versterkt met onder meer Robin Borremans, Bluestar teamgenoot die bereid was om ons het hele weekend te helpen met coaching en tactiek zodat wij ons na het rijden zo goed mogelijk konden richten op ontspanning en herstel. We hadden vooraf geen concrete verdeling gemaakt van de rijtijden en de stints omdat we dit tijdens de wedstrijd zelf wilden bekijken aan de hand van hoe fit we ons nog zouden voelen. We wilden voorkomen dat we ons in het eerste deel van de race met hele lange stints al kapot zouden rijden, maar anderzijds is met kortere stints het gevaar van te korte rustpauzes aanwezig.

170423 24h mathias

Hoe dan ook, dat het afzien ging worden was wel duidelijk, misschien mentaal zelfs nog wel meer dan fysiek. De concurrentie was ook niet van de minste, Bluestar 2 reed met louter wereldtoppers, Hola Lulu was één van de te kloppen teams, en dan was er ook nog het team van DWT met een viertal toppers aan de start. In de training reden we beide richtingen van de baan, want we zouden ’s nachts van richting wisselen. De baan was nog nat en uiteindelijk besloten we om Mathias de kwalificatie te laten rijden. Onze eerste kart was niet heel geweldig, dus deden we dit gewoon op 80kg en Mathias wist hier een 3e plek uit te slepen. 6 uur moest er op minimaal 90kg gereden worden, de rest op minimaal 80kg. Mathias moest ook de start van de race voor zijn rekening nemen en de eerste stint verliep zonder problemen, we bleven in de top 5 al had Mathias wel veel last van blaren nadat hij met een nieuw paar handschoenen had gereden, wat dat betreft geen lekker begin van de race. We moesten 10 kartwissels en 10 rijderswissels doen en dus waren het stints van zo’n 2 uur en 10 minuten. Na de 1e wissel ging ik meteen rijden en ik kon me in de volgende 2 uur meteen opwerken naar plek 2 achter DWT. Ook ik deed een stint van ruim 2 uur en toen ging Mathias weer verder, meteen op 90kg want nu kwam er een prima kart aan. Onze tactiek was duidelijk in zoverre dat we de beste 3 karts wilden gebruiken voor de 6 uur op 90kg omdat we daarmee dan het minste zouden verliezen. Dit bleek ook wel toen Mathias op 90kg alsnog één van de snelsten op de baan was en we dus hele goede zaken deden.

170423 24h ruben

Met het vallen van de avond ging ik beginnen aan een wat langere stint, waar ik in 2010 nog opkeek tegen een goede 2 en een half uur rijden, was nu een relais van 4 uur en 30 minuten al geen uitzondering meer. We namen het initiatief in de wedstrijd over en ik had een hele strakke dubbele stint, ik stapte rond middernacht uit en Mathias had even kort kunnen slapen, ik voelde me nog relatief fris. Kort voor het einde van mijn stint gebeurden er nog iets opmerkelijks. Eerst viel het licht uit en was het opeens pikkedonker op de baan. Enkele teams verminderden fors van snelheid, maar ik besloot vol door te rijden en daarmee wel een groot risico te nemen, want het zicht was heel beperkt. We wonnen hiermee wel 2-3 seconden per ronden op bijvoorbeeld Hola Lulu voor zo’n minuut of 5 toen het licht weer aan ging en de race gewoon verder ging! We waren constant iets sneller dan de concurrenten in dezelfde karts en dat gaf hoop, maar we wisten ook dat de zwaarste uren nog zouden gaan komen. Terwijl ik voor de 2e keer deze race op de massagetafel ging bij de kinesisten, wisselde Mathias en co van richting, een primeur tijdens de 27-jarige geschiedenis van de 24 uur van FKI, en wel op zo’n manier dat niemand er tijd mee won of verloor, een mooi voorbeeld dat bijvoorbeeld ook in Eupen toegepast zou kunnen worden!

170423 24h podium

Dat betekende dus dat we halverwege waren en we hadden inmiddels ruim 2 ronden voorsprong. Verschillende weddenschappen of we het al dan niet zouden vol houden waren inmiddels afgesloten. Mathias reed weer op 90kg in één van de betere karts en daarom moesten we na 2 uur en 10 minuten wel weer wisselen. In mijn volgende stint merkte ik vervolgens wel dat de vermoeidheid al begon toe te slaan. Na stint van bijna 4 en een half uur had ik weinig hersteltijd gehad en ik voelde de kracht in mijn armen en handen afnemen, en het was nog zo lang. Ik reed nog wel goede tijden maar een tikkeltje minder constant, ik twijfelde een beetje of ik het nog wel zag zitten. Het begon een beetje te regenen en toen ik het stuur aan Mathias, die net voor het instappen nog over had moeten geven, over had gedragen, wilde ik snel wat eten en zo snel mogelijk gaan slapen. Ik vroeg aan de mannen van Bluestar of ze me wakker konden maken als het nodig was. Een uur of 2 kon ik slapen en ondertussen had het nog even goed doorgeregend. Ik werd wakker gemaakt toen Mathias zo’n 3 uur had gereden en ik voelde me wonder boven wonder weer een stukje beter en gooide enkele pijnstillers, zakjes suiker en een blikje energy drank naar binnen. Net als tijdens de 3e stint deed ik (zeer uitzonderlijk) een nekbeschermer om en nog dikke trui aan om de pijn minder te voelen. Dit moest me weer door de volgende stint heen helpen. Mathias stapte uit en schreeuwde in mijn helm, ‘blijven pushen, blijven pushen’. Nog een beetje extra motivatie en het ging weer lekker, met het opkomen van de zon kreeg ik er zelfs weer een beetje lol in en hield ik de 2 ronden voorsprong intact, en dit bleef ook bij de concurrenten niet onopgemerkt.

170423 24h champagne

Ongeveer 4 en een half uur was er nog te gaan toen Mathias weer verder ging. Bij mij begon het geloof in de overwinning langzaam weer te groeien, al was ik wel wat misselijk. DWT bleef nog wel in de buurt, ze kwamen weer op anderhalve ronde en wij moesten nog een uur en driekwartier op 90kg rijden en ook nog een rijderswissel extra doen. Ik ging de laatste stint op 90kg doen en langs de kant werden we fanatiek aangemoedigd, dit was zeer welkom. Filipe Vieira reed bij DWT en liep heel langzaam in, maar ik kon hem op afstand houden. Zodra we de 6 uur rijtijd op 90kg hadden aangetikt kwam Mathias erin en door de wissel slonk onze voorsprong tot slechts 35 seconden! We zaten er allebei behoorlijk doorheen, maar bizar genoeg konden we toch nog hele competitieve rondetijden blijven noteren. Een memorabele overwinning lonkte. Na 24 uur was het dan echt geschiedenis, met 2 rijders wonnen we de 24 uur van Brussel, een waanzinnige prestatie die door velen voor onmogelijk werd gehouden. De waardering die we kregen was zeer, zeer bijzonder en de mooiste overwinning uit mijn kartcarrière was een feit. DWT kwam op 38 seconden als 2e over de streep terwijl Bluestar 2 op 5 ronden van ons Hola Lulu met een ronde had afgetroefd. De champagne mocht nu rijkelijk vloeien en met onze laatste krachten tilden we de beker op boven ons hoofd, we hebben het geflikt al moest het besef nog binnendringen. De uren (en dagen) die volgden waren iets minder prettig en stonden in het teken van herstel, maar voor deze keer was het alles meer dan waard, de smaak van voldoening en tevredenheid ging de pijn ver te boven. Iedereen die ons geholpen heeft, de toeschouwers en onze Bluestar teamgenoten en niet te vergeten de sponsors Kinepolis en Foamzoo wil ik bij deze nogmaals hartelijk bedanken!

Foto’s met dank aan Serge Coppieters

170423 24h mathias en ruben