Ruben Boutens

Once something is a passion, the motivation is there...

Stoneman Challenge

Ruben volbrengt Stoneman Miriquidi in 1 dag
Oberwiesenthal (De), 28 juni 2019

Net als in 2017 en 2018 deed ik in juni mee aan de Stoneman Challenge, een lange mountainbike tourtocht in het Ertsgebergte georganiseerd door 2 Nederlanders. Deze tocht gaat over het volledig bewegwijzerde parcours van Stoneman Miriquidi, zo'n 170km met 4500 hoogtemeters. De tocht kan gedaan worden in 3 (brons), 2 (zilver) en 1 (goud) dag, de voorgaande jaren had ik telkens brons gereden wat al een mooie uitdaging was, samen met mijn kartvriend Jodey Ungerer. Dit jaar ging ik voor de ultieme uitdaging, de Stoneman Miriquidi Gold. Op 28 juni begon ik om 5 uur 's ochtends aan mijn helse tocht. Ik zag er bij de start behoorlijk tegenop, ik had met 200 trainingskilometers eigenlijk veel te weinig getraind en dus was ik wel gespannen of ik het zou kunnen halen. Er deden zo'n 100 rijders mee aan de tocht waarvan zo'n 20 brons, circa 70 zilver en 10 goud. De andere goud rijders startten allemaal op zaterdag en mijn maat Jodey ging ook vandaag van start voor zilver. Omdat alle zilver rijders een paar uur later weg gingen ging ik helemaal alleen op pad, al waren Jodey en 1 iemand van de organisatie wel present om me uit te zwaaien.

Ik was goed bevoorraad met eten en drinken in mijn rugzak en had ook de nodige materialen bij om bijvoorbeeld een lekke band te kunnen vervangen, wat hopelijk niet nodig zou zijn, al had ik de afgelopen jaren beide keren 1 lekke band te pakken. Ik moest 9 checkpoints afwerken, allemaal bergtoppen in het Ertsgebergte in zowel Duitsland als Tsjechie. Gelukkig kende ik het parcours van de afgelopen 2 jaren, ik wist dus wel wat me te wachten stond en begon daarom heel rustig. Het was geen wedstrijd en ik probeerde dan ook mijn krachten te verdelen omdat finishen voor het donker het enige was dat telde. In de vroege morgen was het nog erg fris op de fiets, ik trok meteen een extra shirt aan en de eerste drie bergen, de Barenstein, de Pohlberg (een oude bobbaan) en de Scheibenberg, gingen vlotjes. De 4e bergtop lag gelijk een heel stuk verder en dat was doorbijten, er zat een groot tussenstuk in dat zowel omhoog als omlaag ging en rond 11 uur kwam ik aan bij de Rabenberg, qua kilometers halverwege de route maar qua hoogtemeters moest het zwaarste stuk zeker nog komen. Ik nam daar even de tijd om goed te eten en even te rekken en te strekken. Gelukkig was daar ook bevoorrading aanwezig vanuit de organisatie en na een klein half uurtje ging ik weer op pad.

190628 stoneman fiets

Een hele technische afdaling volgde, maar hier kwam ik gelukkig vlekkeloos doorheen en ik vervolgde mijn weg richting de Auersberg, wederom een hele steile beklimming die wel pijn deed in de benen. Naast mijn benen begon ik ook flink last te krijgen van mijn kont, iedere keer als ik weer ging zitten was het erg gevoelig en dat werd beslist niet minder. Na de Auersberg ging ik Tsjechie in en daar wachtten me drie hele pittige beklimmingen, de Blatensky Vrch was daarvan de eerste en die lag er heel uitdagend bij vol grote keien en stenen op gigantisch steile stukken met soms stijgingspercentages van meer dan 20 procent. Toen ik boven was nam ik even een eetpauze, een welverdiende braadworst en een koude cola gingen er zonder problemen in. Daarna door naar de Plesivec, een korte steile beklimming van een skipiste en daarna een lang tussenstuk met een beklimming zonder checkpoint. Inmiddels was het bijna avond en hield ik de organisatie op de hoogte van mijn vorderingen, zij kwamen mij in het laatste stuk nog tegemoet voor wat mentale ondersteuning en een paar lekkere stroopwafels.

190628 stoneman finish

De laatste twee beklimmingen lagen aan mijn voeten, het dak van de tocht was aanstaande met de alom gevreesde Klinovec, een klim van meer dan 10 kilometer. Ik had er vertrouwen in dat ik de finish kon halen, maar de beklimmingen van de Klinovec was een hel, ruim een uur enorm afzien, in de inmiddels blakende zon, blijven trappen en doorbijten. Ik zat aardig door mijn energie heen en o wat was ik blij dat ik boven was. Snel mijn kaart afstempelen, afdalen en op naar de laatste beklimming, de Fichtelberg die me weer terug in Duitsland bracht. Het was een uur of 7 en de finish was in zicht. Rond 5 voor acht 's avonds was mijn tocht volbracht, 15 uur onderweg waarvan 13 op de fiets, het was een waanzinnig avontuur en een geweldige uitdaging die ik succesvol heb volbracht. Gelukkig geen materiaalpech gehad of gevallen, het verliep super en ik was erg trots om helemaal leeggestreden mijn gouden steen in ontvangst te mogen nemen. Van alle goudrijders had ik veruit de minste voorbereiding en de goedkoopste fiets, maar dat maakte de tocht er niet minder mooi om. Ook Jodey wist succesvol zijn zilveren Stoneman te volbrengen op zaterdag, ook dat is bepaald geen eenvoudige opgave en dus heel knap gedaan!