Ruben Boutens

Once something is a passion, the motivation is there...

10uur Night Challenge

Ian en Ruben weerstaan slijtageslag
17/18 oktober Kart Centre Roosendaal

De avond valt in Roosendaal, het is 17 oktober 2015. Waar de duisternis zijn oordeel velt over recreatiepark De Stok, gaan binnen bij Kart Centre Roosendaal de lichten aan. De kantine is de verzamelplaats voor de start van een nieuwe editie van de 10 uur Night Challenge, een endurance race die bij de meeste Nederlandse indoorkarters van betekenis al een aantal jaar hoog op hun lijstje staat. Ik ga zitten aan tafel en vouw een briefje open met daarop de 10 stints van een uur en de namen die daarbij horen. Slechts 2 namen prijken op dit bescheiden velletje, 2 namen.

12108289_898154100275915_724293812125402923_n

Alsof een 10 uurs race, en zeker ’s nachts, nog niet zwaar genoeg is, kwamen Ian Verschoor en ik op het idee om ons in te schrijven voor deze race met The Dutch Value. Een mooie uitdaging, zeker als je beseft dat mijn teammaat nog maar 14 jaren jong is en bijna 45kg lood moet meenemen om aan de vereiste 80kg te komen!! Onze 12 concurrerende teams van vannacht druppelen binnen, het deelnemersveld is ijzersterk en tevens zeer divers, prachtig om te zien. Tussen de jongste en de oudste deelnemers zitten tientallen jaren verschil, maar allemaal hadden ze hun strijdplan om de nacht door te komen klaar. Matrassen werden neergelegd en energy drankjes stonden paraat, T-shirts werden uitgedeeld aan alle rijders.

Het is een eer om te mogen rijden voor The Dutch Value, gehuld in nieuwe teamkleding maken Ian en ik ons op voor een tweedelige kwalificatie. We starten vanaf plek 4, 10 uur op de klok en weg zijn we. Het eerste uur was voor mij en het was meteen smullen, ik knokte samen met mijn BiteMedia Cup teamgenoten om de koppositie, leuk om eens tegen Patrick en Rico te rijden! Na een uurtje lagen we op kop maar de naaste concurrenten waren niet ver weg, Ian stond klaar om over te nemen. Hij vertrok en ook vanaf de kant was het genieten! Dat Ian hard kon rijden wist ik al, maar hij liet nu ook zien een intelligente en constante rijder te zijn, en dat op die leeftijd, daar kan je alleen maar bewondering voor hebben. Over leeftijd gesproken, het kon één ieder bijna niet ontgaan, enkele jonge kids die net uit de kinderkarts komen, stonden hun mannetje tijdens de wedstrijd en reden al fantastische tijden. Misschien nog niet zo constant maar veelbelovend voor de komende jaren, aan talent geen gebrek, zo bewezen onder meer Jarno, Mike en Eliano en nog enkele anderen waarvan de naam mij even ontschiet.

10u night challenge wissel

Ik stap uit na mijn 2e stint, dit keer 2 uur achter elkaar, de top 3 binnen anderhalve seconde, de spanning is ongekend. De race is zwaar, er wordt gesproken over een ongeluk buiten vlakbij de kartbaan, maar ik kan me er even niet om bekommeren, ik probeer zo veel als mogelijk mijn rust te pakken. Terwijl op de baan de ronden blijven aantikken praat ik even bij met enkele voormalige concurrenten uit vervlogen tijden waarin de MKS nog bestond, sympathieke mannen als Marco Koolaard, Bas Kursten en Nick Blaauw. Nog een laatste flesje drinken achterover tegen de kramp en daar gaan we weer. Ons illustere papiertje toonde 3x mijn naam onder elkaar, hoe had ik dat nou zo kunnen verzinnen?? Al snel moest ik tijdens het rijden naar de WC, en ik moest nog ruim 2 en een half uur, ai, toch iets te veel gedronken. Maar endurance racen is soms ook doorbijten.

12107857_898220403602618_6350473167778181515_n

In mijn 6e uur zat ik er helemaal doorheen en werd ik nota bene door de grootste concurrenten en nu koplopers, Mellanie en Rico aangemoedigd, de sportiviteit tekende de wedstrijd op alle vlakken. Dit was ook te danken aan het voortreffelijke werk van het personeel op en rond de baan, geen blauwe vlag te laat, geen tosti vergeten, chapeau voor deze mensen die tot in de kleine uurtjes vriendelijk en alert bleven. Ik was blij dat Ian het stuur van mij overnam met nog 2 uur op de klok, mijn lichaam vond het wel genoeg geweest. Ik probeerde me toch weer op te peppen voor de laatste etappe, en dat ging gelukkig nog net. Waren het ’s nachts nog de flitsen van fotograaf Bert Salari die je ogen deden fonkelen (zeker na het zien van de mooie foto’s), was het nu het ochtendlicht dat arriveerde. De finish was nabij, dat kon bijna niet anders. In de laatste uren verloren we de aansluiting met VDH-Racing (Mike, Mellanie & Rico) en MSP-Racing (Mats, Selina & Patrick). Met 2 rijders bleek het lastig om alle kartjes goed in de gaten te houden en op constantheid moet je na 7 uur rijden in zo’n relatief korte tijd, toch ook een tikkeltje inboeten moet ik toegeven!

12108208_898220390269286_8294896210038382791_n

Maar we hadden een mooie voorsprong op P4 (het Belgische Traxxis) en dus kon het podium ons niet meer ontgaan. Een podium dat wel heel zoet smaakte, na zo’n slijtageslag is een mooie trofee toch de beste pleister op de wonden zo bleek. Het zat er weer op, de mooie Arai helmen gingen weer in de helmtassen, een laatste woordje van wedstrijdleider Corné, de karavaan valt uiteen en men verspreidt zich weer over het land of zelfs daarbuiten. Ik wil iedereen bedanken die ons heeft aangemoedigd tijdens de race en de winnende teams feliciteren met hun prestatie, op naar de volgende!